Shloka 15
तदा च कृष्णसांनिध्यमासाद्य भरतर्षभ,(स्तुवन्त्यन्तर्हिता देवा गन्धर्वाश्व सहर्षिभि: । भरतश्रेष्ठ] उस समय देवता, गन्धर्व और ऋषि अदृश्यरूपसे श्रीकृष्णके निकट आकर उनकी स्तुति करने लगे
tadā ca kṛṣṇa-sānnidhyam āsādya bharatarṣabha | stuvanty antarhitā devā gandharvāś ca saharṣibhiḥ ||
అప్పుడు, ఓ భరతశ్రేష్ఠా, శ్రీకృష్ణుని సాన్నిధ్యాన్ని పొందగానే దేవతలు—అదృశ్యరూపంలోనే—గంధర్వులు, ఋషులతో కలిసి ఆయనను స్తుతించసాగారు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights Kṛṣṇa’s supra-human stature: even unseen gods, Gandharvas, and sages are drawn to praise Him, suggesting that dharmic authority and moral centrality are validated by cosmic recognition, not only by worldly power.
Vaiśampāyana narrates that celestial beings—remaining invisible—approach Kṛṣṇa’s vicinity and begin to eulogize Him, marking a moment of divine acknowledgment within the Ashvamedhika Parva’s unfolding events.