Shloka 27
Kṛṣṇasya Dvārakā-praveśaḥ — Krishna’s Return to Dvārakā and the Raivataka Festival
पपात वृक्षात् सोद्वेगो दुः:खात् परमकोपन: । स दण्डकाष्ठमादाय वल्मीकमखनत् तदा
vaiśampāyana uvāca | papāta vṛkṣāt sodvego duḥkhāt paramakopanaḥ | sa daṇḍakāṣṭham ādāya valmīkam akhanat tadā ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— దుఃఖంతో కలవరపడి, పరమ క్రోధంతో మండిపడి, అతడు వృక్షమునుండి దూకి పడెను. చెక్క దండమును చేతబట్టి, ఆ క్షణమే పుట్టను తవ్వసాగెను. కుండల అపహరణం అతనిలో ధర్మరోషాన్ని రేపినప్పటికీ, క్రోధం నడిపే తక్షణ బలప్రయోగం ఎంత ప్రమాదకరమో కూడా ఈ దృశ్యం సూచిస్తుంది।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how grief and anger can rapidly propel one into impulsive action. In a dharmic frame, righteous concern for justice must be balanced with self-control, because uncontrolled wrath can distort judgment even when the cause appears legitimate.
The speaker describes a man (contextually, Uttanka) who, upon becoming agitated and furious, jumps down from a tree and takes up a wooden staff to dig into an anthill—an urgent physical response to what he has just witnessed (the theft of the earrings by a serpent, per the surrounding episode).