Shloka 96
Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
तत: काष्ठै: सह तदा पपात धरणीतले । शत्रुदमन नरेश! बोझ भारी होनेके कारण वे बहुत थक गये। उनका शरीर लकड़ियोंके भारसे दब गया था। वे भूखसे पीड़ित हो रहे थे। जब आश्रमपर आकर उस बोझको वे जमीनपर गिराने लगे
tataḥ kāṣṭhaiḥ saha tadā papāta dharaṇītale | śatrudamana nareśa |
అప్పుడు కట్టెలతో కూడి అతడు నేలపై పడిపోయెను. శత్రుదమన నరేశా! ఆ భారముచేత అతడు పూర్తిగా అలసిపోయెను; కట్టెల బరువుతో శరీరం నలిగిపోయెను, ఆకలిచేత కూడా బాధపడెను. ఆశ్రమానికి వచ్చి ఆ భారాన్ని నేలపై దించబోయిన వేళ, వెండి తంతువులవలె తెల్లగా ఉన్న అతని జటలు కట్టెలకు చిక్కి, అవి కూడా కట్టెలతో పాటు నేలపై పడిపోయెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of endurance and humility: even a venerable ascetic figure can be brought low by hunger and labor, reminding the listener that dharma is often lived through patient suffering and restraint rather than display of power.
A person carrying a heavy load of firewood reaches an āśrama, collapses as he tries to set the wood down, and his white matted locks—caught in the bundle—fall to the ground along with the logs, emphasizing his exhaustion and hardship.