Shloka 13
Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
ततो गुरुसुता तस्य पद्मपत्रनि भानना,तब कमलदलके समान प्रफुल्ल मुखवाली विशाललोचना परम सुन्दरी धर्मज्ञ गुरुपुत्रीने पिताकी आज्ञा पाकर विनीत भावसे सिर झुकाये वहाँ आयी और अपने हाथोंमें उसने मुनिके आँसू ग्रहण कर लिये ।।
tato gurusutā tasya padmapatranibhānanā | tasyā nipetatur dagdhau karau tair aśrubindubhiḥ | na hi tān aśrupātāṁs tu śaktā dhārayituṁ mahī ||
అప్పుడు గురుకుమార్తె—కమలదళంలా వికసించిన ముఖకాంతితో, విశాలనేత్రాలతో, పరమసుందరిగా, ధర్మజ్ఞగా—తండ్రి ఆజ్ఞ పొందినదై వినయంతో అక్కడికి వచ్చి ముని కన్నీళ్లను తన చేతుల్లో పట్టుకొనెను. కాని ఆ అశ్రుబిందువులు అంత దహనకరమైనవై ఆమె రెండు చేతులు కాలిపోయెను; ఆ కన్నీళ్లు నేలపై పడిపోయెను. పడుతున్న ఆ అశ్రుబిందువుల తాపమును, భారమును భూమి కూడా భరించలేకపోయెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral and spiritual gravity of a sage’s grief: intense inner states—especially those rooted in tapas and truth—carry real force in the world. It also underscores dharmic humility and obedience, as the guru’s daughter acts with reverence, yet even her virtue cannot neutralize the potency of the sage’s sorrow.
A guru’s daughter, described as lotus-faced, comes respectfully on her father’s instruction and tries to collect a sage’s tears in her hands. The tears are so powerful that they burn her hands and fall to the ground; even the earth is said to be unable to bear those falling tear-drops.