Shloka 22
कृशाशा: सुव्रताशाश्च॒ तपसा दग्धकिल्बिषा: । आत्मन्यात्मानमाविश्य ब्रह्माणं समुपासते,जिनकी आशा क्षीण हो गयी है, जो उत्तम व्रतके पालनकी इच्छा रखते हैं। तपस्यासे जिनके सारे पाप दग्ध हो गये हैं। वे ही पुरुष अपनी बुद्धिको आत्मनिष्ठ करके परब्रह्मकी उपासना करते हैं
kṛśāśāḥ suvratāśāś ca tapasa dagdhakilbiṣāḥ | ātmany ātmānam āviśya brahmāṇaṃ samupāsate ||
యెవరి లోకాసలు క్షీణించిపోయాయో, యెవరు ఉత్తమ వ్రతాలను ఆచరించాలని కోరుతారో, మరియు యెవరి పాపాలు తపస్సుతో దగ్ధమయ్యాయో—అటువంటి వారు మనస్సును అంతర్ముఖం చేసి, ఆత్మను ఆత్మలోనే స్థాపించి, పరబ్రహ్మాన్ని ఉపాసిస్తారు।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
True worship of Brahman is grounded in ethical purification and inner discipline: when desires and external expectations fade, one embraces noble vows, purifies wrongdoing through tapas, and then turns inward—fixing the mind in the self—to contemplate the Supreme Reality.
A brahmin speaker describes the qualities of genuine spiritual aspirants. Rather than praising ritual or worldly success, he highlights renunciation of hopes, commitment to virtuous vows, purification through austerity, and inward meditation culminating in worship of Brahman.