Shloka 12
अन्तर्वन-विद्यारण्योपमा
The Allegory of the Inner Forest of Knowledge
बहुन्यव्यक्तवर्णानि पुष्पाणि च फलानि च । विसृजन्तौ महावृक्षौ तद् वन॑ व्याप्य तिषछत:,वहाँ दो महावृक्ष बहुत-से अव्यक्त रंगवाले पुष्प और फलोंकी रचना करते हुए उस वनको व्याप्त करके स्थित हैं
bahūny avyaktavarṇāni puṣpāṇi ca phalāni ca | visṛjantau mahāvṛkṣau tad vanaṃ vyāpya tiṣṭhataḥ ||
బ్రాహ్మణుడు పలికెను—అక్కడ రెండు మహావృక్షాలు ఆ వనమంతటిని వ్యాపింపజేసి నిలిచియున్నవి; అవి స్పష్టంకాని వర్ణములైన అనేక పుష్పములు, ఫలములు నిరంతరం సృష్టించుచున్నవి।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse uses expansive natural imagery—two vast trees pervading a forest and yielding abundant flowers and fruits—to suggest overflowing generativity and pervasive influence; in didactic contexts this often supports reflection on how a single source (or pair of principles) can sustain and shape an entire field of life.
A brāhmaṇa describes a scene within a forest: two enormous trees stand there, spreading across the woodland and continually producing many flowers and fruits of indistinct coloration.