Shloka 25
Abhaya-Itihāsa: Karma, Indriyas, and the Non-sensory Brahman
Brāhmaṇī–Brāhmaṇa Saṃvāda
हविर्भूता गुणा: सर्वे प्रविशन्त्यग्निजं गुणम् | अन्तर्वासमुषित्वा च जायन्ते स्वासु योनिषु
havirbhūtā guṇāḥ sarve praviśanty agnijaṃ guṇam | antarvāsaṃ uṣitvā ca jāyante svāsu yoniṣu ||
వాయువు పలికెను— సమస్త గుణములు హవిస్సులవలె అవుతాయి. అవి అగ్నిజ గుణములో—అనగా జ్ఞానాగ్నివలన పుట్టిన మానసిక వృత్తిలో—ప్రవేశించి; అంతఃకరణములో సంస్కారరూపముగా నివసించి, తరువాత తమ తమ యోనులలో జన్మిస్తాయి.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that tendencies (guṇas) do not vanish; they are ‘offered’ into an inner transformative fire, remain as latent impressions (saṃskāras) in the inner instrument, and later manifest as rebirth in corresponding forms—highlighting moral causality and continuity of character across lives.
Vāyu-deva is explaining a subtle doctrine: how qualities and dispositions enter an inner, fire-like cognitive principle, persist invisibly within, and then re-emerge as embodied birth in appropriate wombs, aligning the listener’s understanding of action, disposition, and consequence.