Shloka 30
Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
न क्वचित् सुखमत्यन्तं न क्वचिच्छाश्वती स्थिति: । स्थानाच्च महतो भ्रंशो दुःखलब्धात् पुन: पुन:
na kvacit sukham atyantaṃ na kvacic chāśvatī sthitiḥ | sthānāc ca mahato bhraṃśo duḥkha-labdhāt punaḥ punaḥ ||
సిద్ధుడు పలికెను—జీవికి ఎక్కడా పరమసుఖము లభించదు; ఏ లోకమందును శాశ్వతస్థితి లేదు. తపస్సు మొదలైనవాటితో మహాకష్టాలు భరించి అత్యున్నత స్థానాన్ని పొందినప్పటికీ, ఆ ఉన్నతస్థానమునుండి కూడా మళ్లీ మళ్లీ పతనమవక తప్పదు.
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
All worldly and even celestial attainments are impermanent: perfect, lasting happiness is not found in any realm, and even hard-won exalted states are subject to decline. Therefore one should cultivate detachment and seek what is beyond change.
A Siddha addresses the listener with a reflective instruction on the instability of all “stations” (worlds or ranks). The point is to temper pride in achievement and to redirect aspiration from temporary rewards to enduring spiritual realization.