Shloka 35
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
इतीदमुक्त: स तदा महात्मना जनार्दनेनामितविक्रमो<र्जुन: । तथेति दुःखादिव वाक्यमैरय- ज्जनार्दन॑ सम्प्रतिपूज्य पार्थिव,पृथ्वीनाथ! उस समय महात्मा भगवान् श्रीकृष्णके ऐसा कहनेपर अमित पराक्रमी अर्जुनने उनकी बातका आदर करते हुए बड़े दुःखके साथ “तथास्तु” कहकर उनके जानेका प्रस्ताव स्वीकार किया
itīdam uktaḥ sa tadā mahātmanā janārdanenāmitavikramo 'rjunaḥ | tatheti duḥkhād iva vākyam airayaj janārdanaṃ sampratipūjya pārthivaḥ ||
మహాత్ముడైన జనార్దనుడు శ్రీకృష్ణుడు అలా పలికినప్పుడు, అపార పరాక్రమశాలి అర్జునుడు ఆయన వాక్యాన్ని గౌరవించి, దుఃఖభారంతో నలిగినవాడిలా ‘తథాస్తు’ అని చెప్పి ఆయన ప్రస్థాన ప్రతిపాదనను అంగీకరించాడు. అనంతరం జనార్దనునకు యథావిధిగా నమస్కరించి పృథాపుత్రుడు పార్థుడు ఆయన ఆజ్ఞను స్వీకరించాడు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even when emotionally pained, one should uphold dharmic conduct—responding with restraint, consent, and reverence toward rightful guidance. Arjuna’s “tathā” shows disciplined acceptance, and his honoring of Janārdana models devotion expressed through proper action.
Kṛṣṇa (Janārdana) has spoken to Arjuna; Arjuna, though sorrowful, respectfully agrees—saying “tathā (so be it)”—and after paying due honor to Kṛṣṇa, accepts the proposal that Kṛṣṇa should depart.