Shloka 27
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
महाबाहो! मेरे प्राणोंपर संकट आ जाय तब भी मैं धर्मराजका अप्रिय नहीं कर सकता; फिर द्वारका जानेके लिये उनका दिल दुखाऊँ, यह तो हो ही कैसे सकता है? ।।
mahābāho! me prāṇeṣu saṅkaṭam āyātām api ahaṃ dharmarājasya apriyaṃ kartuṃ na śaknomi; punaḥ dvārakāṃ gantum tasya hṛdayaṃ duḥkhayeyaṃ—etat kathaṃ nu sambhavet? sarvaṃ tv idam ahaṃ pārtha tvat-prīti-hita-kāmyayā bravīmi satyaṃ kauravya na mithyā etat kathaṃcana. kurunandana! kuntīkumāra! ahaṃ satyaṃ vadāmi; mayā yat kiṃcit kṛtaṃ vā uktaṃ vā tat sarvaṃ tava prasādārthaṃ tava hitadṛṣṭyā ca kṛtam; etat kathaṃcana mithyā na bhavati.
ఓ మహాబాహో! నా ప్రాణాలకు ప్రమాదం వచ్చినా నేను ధర్మరాజునకు అప్రీతికరమైనది చేయలేను. మరి కేవలం ద్వారకకు వెళ్లుటకై ఆయన హృదయాన్ని ఎలా బాధపెట్టగలను? ఓ పార్థా, ఓ కౌరవ్యా! నేను సత్యమే చెబుతున్నాను—నేను చెప్పినదంతా నీ ఆనందం, నీ హితం కోరినదే; ఇందులో ఏ విధమైన అసత్యమూ లేదు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Truthful speech and ethical loyalty are presented as non-negotiable: even personal aims (like going to Dvārakā) should not be pursued by causing grief to a righteous elder (Dharmarāja). Good intent (hita-kāmyā) and truth (satya) must govern one’s words and actions.
Vāyudeva addresses Arjuna, assuring him that nothing he has said or done is meant to harm or mislead. He emphasizes that he cannot act against Yudhiṣṭhira’s wishes or cause him sorrow, and that his counsel is offered solely for Arjuna’s welfare and satisfaction.