Shloka 17
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
रमे चाहं त्वया सार्धमरण्येष्वपि पाण्डव । किमु यत्र जनो<यं वै पृथा चामित्रकर्षण
rame cāhaṃ tvayā sārdham araṇyeṣv api pāṇḍava | kimu yatra jano 'yaṃ vai pṛthā cāmītrakārṣaṇa ||
వాయువు పలికెను—ఓ పాండవా, శత్రుకర్షణా! నీతో కలిసి ఉంటే నిర్జన అరణ్యాలలోనూ నాకు ఆనందం కలుగుతుంది; మరి ఇక్కడ ఇంతమంది జనులు ఉండగా, నా పిన్ని పృథా (కుంతీ) కూడా ఉన్న చోట అయితే చెప్పేదేముంది?
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True joy is grounded in virtuous companionship and loving kinship rather than external comforts; if one can be content even in a wilderness with the right person, then social abundance and family presence only deepen that happiness.
Vāyu addresses a Pāṇḍava hero, expressing that his presence itself is a source of delight—even in desolate forests—and that the current setting is even more pleasing because many people are gathered and Kuntī (Pṛthā), a respected elder relative, is present.