Shloka 4
Āśvamedhika-parva, Adhyāya 14
Consolation of Yudhiṣṭhira; Rites and Gifts; Return to Hastināpura
अन्यैश्व पुरुषव्याघ्रैग्राह्मणै: शास्त्रदृष्टिभि: व्यजहाच्छोकजं दु:खं संतापं चैव मानसम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन्! इस प्रकार साक्षात् विष्टरश्रवा (विस्तृत यशवाले) भगवान् श्रीकृष्ण, श्रीकृष्णद्वैपायन व्यास, देवस्थान, नारद, भीमसेन, नकुल, द्रौपदी, सहदेव, बुद्धिमान् अर्जुन तथा अन्यान्य श्रेष्ठ पुरुषों और शास्त्रदर्शी ब्राह्मणों एवं तपोधन मुनियोंके बहुविध वचनोंद्वारा समझाने-बुझानेपर जिनके भाई-बन्धु मारे गये थे, उन राजर्षि युधिष्ठिरका मन शान्त हुआ और उन्होंने शोकजनित दुःख तथा मानसिक संतापको त्याग दिया
anyaiś ca puruṣavyāghraiḥ brāhmaṇaiḥ śāstradṛṣṭibhiḥ vyajahāc chokajaṁ duḥkhaṁ santāpaṁ caiva mānasam | vaiśampāyana uvāca—rājan, evaṁ sākṣād viṣṭaraśravā bhagavān śrīkṛṣṇaḥ, śrīkṛṣṇadvaipāyana vyāsaḥ, devasthānaḥ, nāradaḥ, bhīmasenaḥ, nakulaḥ, draupadī, sahadevaḥ, buddhimān arjunaś ca tathā anye śreṣṭhapuruṣāḥ śāstradarśinaś ca brāhmaṇāḥ tapodhanā munayaś ca bahuvidhair vacanaiḥ samāśvāsya, bhrātṛbandhuhate rājārṣi-yudhiṣṭhirasya manaḥ praśāntaṁ babhūva; sa ca śokajaṁ duḥkhaṁ mānasaṁ santāpaṁ ca tyaktavān |
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఇతర పురుషవ్యాఘ్రులు, శాస్త్రదృష్టి గల బ్రాహ్మణులు మరియు తపస్వుల ఉపదేశంతో అతడు శోకజనిత దుఃఖమును, మనస్సు దహనమును విడిచిపెట్టెను.
वैशम्पायन उवाच