Shloka 11
नाभागधेय: पुरुष: कश्रिदेवंविधान् गुरून् । लभते व्यसन प्राप्प सुहृद: साधुसम्मतान्,“जो सौभाग्यशाली नहीं है, ऐसा कोई भी पुरुष संकटमें पड़नेपर आप-जैसे साधुसम्मानित हितैषी गुरुजनोंको नहीं पा सकता”
nābhāgadhēyaḥ puruṣaḥ kaścid evaṃvidhān gurūn | labhate vyasanaṃ prāpya suhṛdaḥ sādhusammatān ||
వైశంపాయనుడు అన్నాడు—భాగ్యహీనుడైన ఏ పురుషుడైనా విపత్తు వచ్చినప్పుడు మీలాంటి సద్గుణసమ్మత హితైషి గురువులను, సుహృదులను పొందలేడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In times of crisis, the presence of noble, well-regarded well-wishers and guiding elders is itself a mark of good fortune; lacking such support is portrayed as misfortune.
The narrator Vaiśaṃpāyana comments that when calamity arises, only the truly fortunate find supportive gurus and virtuous friends—framing the surrounding events in terms of providence and moral companionship.