Shloka 14
Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
दिशो वच्ं व्रजतां वायुरेतु वर्ष भूत्वा वर्षतां काननेषु । आप: प्लवन्त्वन्तरिक्षे वृथा च सौदामनी दृश्यते मापि भैस्त्वम्
diśo vachaṃ vrajatāṃ vāyur etu varṣa-bhūtvā varṣatāṃ kānaneṣu | āpaḥ plavantv antarīkṣe vṛthā ca saudāmanī dṛśyatāṃ māpi bhaiṣṭvam ||
సంవర్తుడు అన్నాడు—గాలి నా వాక్యాన్ని అన్ని దిక్కులకు తీసుకుపోవాలి. అది వర్షమై అడవుల్లో కురవాలి. జలాలు ఆకాశంలో ఉప్పొంగి వ్యాపించాలి; మెరుపు కూడా కనిపించాలి—కానీ అది వ్యర్థమై, హాని చేయకుండా ఉండాలి. భయపడకు।
संवर्त उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reassurance and protection: even when powerful natural forces are invoked—wind, rain, flooding waters, lightning—the intent is non-harmful. The ethical note is that power (especially ascetic or verbal potency) should be exercised with restraint and for welfare, not for terror.
Saṃvarta utters a commanding benediction-like speech that mobilizes the elements. He directs wind and rain toward the forests and allows dramatic signs like lightning to appear, while explicitly calming others with “do not be afraid,” indicating controlled, purposeful use of extraordinary power.