Shloka 93
अनुजानीत भद्ठं वो त्रजाव शरणं च व: । इन दोनों बूढ़ोंको पुत्रोंके मारे जानेसे दुखी जानकर आपलोग वनमें जानेकी आज्ञा दें। आपका कल्याण हो। हम दोनों आपकी शरणमें आये हैं
anujānīta bhadraṃ vo vrajāva śaraṇaṃ ca vaḥ | etau vṛddhau putra-vināśa-duḥkhitau jñātvā yūyaṃ vanam gantum ājñāpayata | bhadraṃ vaḥ | āvām yuṣmākaṃ śaraṇaṃ prāptau ||
మీకు మంగళం కలుగుగాక; మాకు అనుమతి ఇవ్వండి—మేము మీ శరణు కోరుతున్నాం. ఈ ఇద్దరు వృద్ధులు కుమారుల మరణదుఃఖంతో నలిగిపోయారని తెలిసి, వారిని అరణ్యానికి వెళ్లేందుకు అనుమతించండి. మీకు శుభం కలుగుగాక; మేమిద్దరం మీ పరిరక్షణలోకి వచ్చాము.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharma as compassionate permission: recognizing the unbearable grief of elders who have lost their sons, the community/authority should allow a dignified withdrawal to the forest, while also honoring the ethics of refuge (śaraṇa) and protection.
Vaiśampāyana narrates a request that leave be granted for two aged persons—devastated by the death of their sons—to depart for the forest. The speakers frame the request with blessings (bhadram) and by placing themselves under the listeners’ protection (śaraṇa).