Shloka 25
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
राजन मृत्युरनिष्टोडयं भविता ते वृथाग्निना । न चोपायं प्रपश्यामि मोक्षणे जातवेदस:,तब वक्ताओंमें श्रेष्ठ संजयने अत्यन्त उद्विग्न होकर कहा--“राजन्! इस लौकिक अग्निसे आपकी मृत्यु होना ठीक नहीं है, (आपके शरीरका दाह-संस्कार तो आहवनीय अग्निमें होना चाहिये।) किंतु इस समय इस दावानलसे छुटकारा पानेका कोई उपाय भी मुझे नहीं दिखायी देता
rājan mṛtyur aniṣṭo 'yaṃ bhavitā te vṛthāgninā | na copāyaṃ prapaśyāmi mokṣaṇe jātavedasaḥ ||
రాజా! ఈ సాధారణ అడవిదీప్తితో మీ మరణం కలగడం అనుచితం. కానీ ఈ జ్వలించే జాతవేదసు (అగ్ని) నుండి విముక్తి పొందే ఉపాయం నాకు కనిపించడం లేదు.
नारद उवाच
Educational Q&A
Even a great king’s end should accord with propriety and dharma; yet in moments of overwhelming danger, human agency may find no visible remedy, highlighting the tension between right order and inexorable fate.
Nārada addresses the king as a forest-fire closes in. He laments that dying in such a common blaze is unfitting, but admits he sees no practical way to escape the fire’s grasp.