Shloka 27
वैशम्पायन उवाच इत्युक्त: स तु गान्धार्या कुन्तीमिदमभाषत । स्नेहबाष्पाकुले नेत्रे प्रमूज्य रूदतीं वच:,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन! गान्धारीके इस प्रकार आदेश देनेपर राजा युधिष्ठिरने अपने आँसूभरे नेत्रोंको पोंछकर रोती हुई कुन्तीसे कहा--
vaiśampāyana uvāca | ity uktaḥ sa tu gāndhāryā kuntīm idam abhāṣata | snehabāṣpākule netre pramṛjya rūdatīṃ vacaḥ |
వైశంపాయనుడు చెప్పాడు—రాజా! గాంధారీ ఇలా చెప్పిన తరువాత, అతడు స్నేహజన్య కన్నీళ్లతో మసకబారిన కళ్లను తుడుచుకొని, ఏడుస్తున్న కుంతీతో ఈ మాటలు పలికాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic restraint and compassionate speech in the aftermath of catastrophe: even a king burdened by guilt and loss must steady himself, wipe away tears, and speak to an elder with empathy—showing that ethical action includes how one responds to grief.
After Gāndhārī has issued an instruction or addressed him, the (contextual) responder—understood in the chapter’s flow as Yudhiṣṭhira—turns to Kuntī. Overcome with affectionate sorrow, he wipes his tear-filled eyes and begins speaking to Kuntī, who is crying.