Shloka 16
प्राप्तं पुत्रफलं त्वत्त: प्रीतिर्मे परमा त्वयि | न मे मन्युर्महाबाहो गम्यतां पुत्र मा चिरम्,“बेटा! तुम्हारे साथ रहकर तथा तुम-जैसे रक्षकसे सुरक्षित होकर मैं उसी तरह आनन्दका अनुभव कर रहा हूँ, जैसे पहले हस्तिनापुरमें करता था। विद्वन्! प्रियजनोंकी सेवामें लगे रहनेवाले तुम्हारे द्वारा मुझे पुत्रका फल प्राप्त हो गया। तुमपर मेरा बहुत प्रेम है। महाबाहो! पुत्र! मेरे मनमें तुम्हारे प्रति किंचिन्मात्र भी क्रोध नहीं है; अतः तुम राजधानीको जाओ, अब विलम्ब न करो
prāptaṃ putraphalaṃ tvattaḥ prītir me paramā tvayi | na me manyur mahābāho gamyatāṃ putra mā ciram ||
నీ వల్లనే నాకు కుమారుడున్న నిజమైన ఫలం లభించింది; నీపై నా ప్రేమ పరమమైనది. ఓ మహాబాహో, నీ పట్ల నాకు కించిత్తు కూడా కోపం లేదు. కనుక కుమారా, రాజధానికి వెళ్ళుము—ఆలస్యం చేయకు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical ideal that the ‘fruit of a son’ is not merely lineage but devoted service and protection of elders, coupled with forgiveness: the speaker explicitly renounces anger (manyu) and blesses the son to proceed with his duty without delay.
In Vaiśaṃpāyana’s narration, an elder addresses a younger hero as ‘son,’ expressing deep affection and satisfaction at having been cared for like a father cared for by a true son, assuring him there is no resentment, and instructing him to depart for the capital promptly.