Shloka 59
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
संजयं च महात्मानं कृपं चापि महारथम् | अनुनेतुमिहेच्छामि भवद्धिर्वसुधाधिपम्
sañjayaṃ ca mahātmānaṃ kṛpaṃ cāpi mahāratham | anunetum ihecchāmi bhavadbhir vasudhādhipam
వైశంపాయనుడు అన్నాడు—“మీ సహాయంతో ఇక్కడ భూపతిని—మహాత్ముడు సంజయుడిని, మహారథుడు కృపుడిని కూడ—మృదువుగా ఒప్పించి సమాధానపరచాలని నేను కోరుతున్నాను.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic approach to conflict resolution: persuasion and conciliation (anunaya) should be attempted respectfully and with the support of trusted elders and counselors, rather than coercion.
The speaker expresses an intention to approach and gently persuade the king, seeking the cooperation of Sañjaya and Kṛpa—figures associated with counsel and martial authority—suggesting a sensitive political or ethical decision in the post-war setting.