Shloka 13
अौर्ध्वदेहिक-श्राद्धे दानयज्ञविस्तारः | Expansion of the Aurdhvadehika Śrāddha and the Donation-Rite
तथैव द्रौपदेयानामन्येषां सूहदामपि । वध संस्मृत्य ते वीरा नातिप्रमनसो5भवन्,इसी प्रकार द्रौपदीके पुत्रों तथा अन्यान्य सुहृदोंके वधकी बात याद करके उनके मनकी सारी प्रसन्नता भाग जाती थी
tathaiva draupadeyānām anyeṣāṁ suhṛdām api | vadhaṁ saṁsmṛtya te vīrā nātipramanaso 'bhavan ||
అదేవిధంగా ద్రౌపదీ పుత్రుల వధను, ఇతర ప్రియ సుహృదుల సంహారాన్ని స్మరించినప్పుడు ఆ వీరుల హృదయాలు నిజమైన ఆనందంలో నిలవలేకపోయేవి; శోకస్మృతి వారి హర్షాన్ని తరిమివేసేది।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even after victory or outward peace, the ethical and emotional residue of violence remains: remembrance of slain loved ones prevents genuine joy, underscoring the Mahābhārata’s insistence on the long shadow of adharma and the human cost of war.
Vaiśampāyana describes the heroes’ inner state in the post-war period: when they think of the killing of Draupadī’s sons and other friends, their happiness fades and they become unable to feel sustained cheer.