Shloka 206
धृतराष्ट्र-सत्कारः तथा श्राद्ध-दाने नियमनम् | Honoring Dhṛtarāṣṭra and Regulating Śrāddha-Gifts
अन्वतप्यत संस्मृत्य पुत्र॑ तं मन्दचेतसम् । उनके उस बर्तावसे राजा धृतराष्ट्र सदा प्रसन्न रहते और अपने उस मन्दबुद्धि दुर्योधनको याद करके पछताया करते थे
anvatapyata saṁsmṛtya putraṁ taṁ mandacetasam |
వైశంపాయనుడు పలికెను— ఆ మందబుద్ధి కుమారుని తలచుకొనగానే ధృతరాష్ట్రుడు పశ్చాత్తాపంతో కుంగిపోయెను. అయితే అతని ప్రవర్తనవల్లనే రాజు తరచు సంతోషించెను; కాని మోహవశాత్ దుర్యోధనుని స్మరించగానే మళ్లీ విచారంలో పడెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Unchecked attachment—especially a parent’s indulgence toward a morally misguided child—can cloud judgment and lead to lasting remorse. Pleasure taken in wrongful conduct eventually turns into grief when its consequences are remembered.
Vaiśaṁpāyana describes Dhṛtarāṣṭra’s inner conflict: he recalls his son Duryodhana and feels repentance, even though he had often been pleased by that son’s behavior. The verse highlights Dhṛtarāṣṭra’s oscillation between satisfaction and regret.