Shloka 6
Dhṛtarāṣṭra’s Śrāddha Request and Bhīma’s Objection (Āśramavāsika-parva, Adhyāya 17)
पुत्रैश्चर्च महदिदमपास्य च महाफलम् | का नु गच्छेद् वन दुर्ग पुत्रानुत्सूज्य मूढवत्,पुत्रोंका महान् फलदायक यह महान् ऐश्वर्य छोड़कर और पुत्रोंका त्याग करके कौन नारी मूढ़की भाँति दुर्गम वनमें जायगी?
putraiś cārtha mahad idaṁ apāsya ca mahāphalam | kā nu gacched vana-durgaṁ putrān utsṛjya mūḍhavat ||
పుత్రుల వల్ల మహాఫలదాయకమైన ఈ మహా ఐశ్వర్యాన్ని వదిలి, పుత్రులను పరిత్యజించి— ఏ స్త్రీ మూర్ఖురాలిలా దుర్గమమైన అడవికి వెళ్తుంది?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the ethical weight of familial responsibility: prosperity and meaningful worldly outcomes are closely tied to one’s children, so abandoning them for a harsh forest-life is portrayed as delusion rather than dharmic discernment.
Vaiśampāyana voices a rhetorical objection: he questions who would forsake great, son-associated prosperity and, abandoning her sons, go to a dangerous forest—framing such a choice as foolish and socially/ethically suspect.