Shloka 2
Taḍāga-Phala and Vṛkṣāropaṇa
Merit of Ponds and Tree-Planting
भीष्म उवाच स तथा याचमानस्य मुनिरग्निसमप्रभ: । जमदग्नि: शमं नैव जगाम कुरुनन्दन,भीष्मजीने कहा--कुरुनन्दन! सूर्यदेवके इस तरह प्रार्थना करनेपर भी अग्निके समान तेजस्वी जमदग्नि मुनिका क्रोध शान्त नहीं हुआ
bhīṣma uvāca sa tathā yācamānasya munir agnisamaprabhaḥ | jamadagniḥ śamaṃ naiva jagāma kurunandana ||
భీష్ముడు పలికెను—కురునందనా! సూర్యదేవుడు ఈ విధంగా యాచించినా, అగ్నిసమాన తేజస్సుగల జమదగ్ని ముని శాంతికి రాలేదు; అతని కోపం చల్లారలేదు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that anger—especially when rooted in perceived wrongdoing—may not be calmed by words alone; dharmic resolution often requires removing the cause of harm and making appropriate restitution, and it underscores the value of śama (inner calm) as a difficult but essential virtue.
Bhishma narrates to Yudhiṣṭhira that despite someone’s earnest pleading, the fire-bright sage Jamadagni did not become calm; his wrath remained, setting up the consequences that follow from provoking a powerful ascetic.