Shloka 120
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
जगदग्निरुवाच पुरीषमुत्सृजत्वप्सु हन्तु गां चैव द्रह्मतु । अनृतौ मैथुन यातु बिसस्तैन्यं करोति यः:
jagadaagnir uvāca: purīṣam utsṛjatv apsu hantu gāṃ caiva drohatu | anṛtau maithunaṃ yātu bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
జమదగ్ని అన్నాడు—ఎవడు బిసాలను దొంగిలిస్తాడో, అతనికి నీటిలో మలవిసర్జన చేసిన పాపం; గోవును చంపిన పాపం లేదా గోవుపై ద్రోహం చేసిన దోషం; అలాగే ఋతుకాలం కాకముందే స్త్రీతో సంగమించిన పాపం—ఇవన్నీ అంటుతాయి.
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that even seemingly minor theft (here, lotus-stalks) is ethically serious and is equated with major transgressions—polluting water, harming or betraying a cow, and improper sexual conduct—thereby warning that adharma in small acts carries heavy moral consequences.
In a didactic context on dharma and wrongdoing, the speaker (attributed here to Jagadagni) pronounces a set of sins that attach to a person who steals lotus-stalks, using strong comparisons to impress the gravity of the act.