Shloka 7
प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
उसने पूरे एक हजार वर्षोतक बड़ी कठोर तपस्या करके अन्तमें काल-धर्मके अधीन होकर प्राण त्याग दिया ।। निमिस्तु कृत्वा शौचानि विधिदृष्टेन कर्मणा । संतापमगमत् तीव्र पुत्रशोकपरायण:,फिर निमि शास्त्रोक्त कर्मद्वारा अशौच निवारण करके पुत्र-शोकमें मग्न हो अत्यन्त संतप्त हो उठे
nimitu kṛtvā śaucāni vidhidṛṣṭena karmaṇā | santāpam agamat tīvraṁ putraśokaparāyaṇaḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—అప్పుడు నిమి శాస్త్రోక్త విధి ప్రకారం శౌచకర్మలు (అశౌచ నివారణ) నిర్వహించెను; అయినా కుమారశోకమున లీనుడై అతడు తీవ్రమైన సంతాపమున పడెను.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes ritual correctness with emotional reality: one may duly perform śauca (purificatory duties) according to śāstric injunctions, yet still be overtaken by intense personal grief. It points to the ethical ideal of maintaining dharma while acknowledging the depth of human sorrow.
After the death of his son, Nimi completes the prescribed purification/impurity-removal rites as directed by scripture. Despite fulfilling these duties, he remains consumed by grief and experiences severe anguish.