Shloka 20
Chapter 84: Brahmā’s Counsel on Tāraka, the Search for Agni, and the Genesis of Skanda
Kārttikeya
सर्वा मणिमयी भूमि: सर्वकाज्चनवालुका । सर्वर्तुसुखसंस्पर्शा निष्पड़का निरजा: शुभा:
sarvā maṇimayī bhūmiḥ sarvakāñcanavālukā | sarvartusukhasaṃsparśā niṣpaṅkā nirajāḥ śubhāḥ |
అక్కడి భూమి మణిమయమై ఉంది; అక్కడి ఇసుక బంగారు చూర్ణంలా మెరుస్తుంది. అన్ని ఋతువులలోనూ దాని స్పర్శ సుఖదాయకం; అక్కడ ధూళి లేదు, బురద లేదు—ఆ భూమి పూర్తిగా పవిత్రమూ మంగళకరమూ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse uses an idealized landscape—gem-like ground, golden sand, and freedom from dust and mud—to symbolize the फल of dharmic merit: purity, auspiciousness, and effortless well-being. External cleanliness mirrors inner virtue and the refined state attained through righteous conduct.
Vyāsa is describing the qualities of a blessed, otherworldly region. He emphasizes sensory comfort across all seasons and the absence of impurity (dust, mud), portraying a realm where the environment itself is inherently auspicious.