Shloka 11
अन्नदान-प्रशंसा (Praise of the Gift of Food) | Annadāna-Praśaṃsā
कृशाय कृतविद्याय वृत्तिक्षीणाय सीदते | अपहन्यात् क्षुधां यस्तु न तेन पुरुष: सम:
kṛśāya kṛtavidyāya vṛttikṣīṇāya sīdate | apahanyāt kṣudhāṃ yas tu na tena puruṣaḥ samaḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—విద్యావంతుడైనా జీవిక క్షీణించి కృశుడై, దుఃఖంలో కూరుకుపోయిన వాడి ఆకలిని ఎవడు తీర్చుతాడో, అతనితో సమానమైన పుణ్యాత్ముడు లేడు.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Feeding and sustaining a distressed person—especially one who is learned yet impoverished—is presented as an unsurpassed act of merit; removing hunger is among the highest forms of dharmic charity.
In Bhīṣma’s instruction on dharma (Anuśāsana Parva), he praises the ethical greatness of one who relieves hunger in a suffering, livelihood-deprived person, elevating practical compassion above other claims to virtue.