Shloka 30
Adhyāya 60: Dāna vs. Yajña—Royal Giving, Protection, and Karmic Share
सदक्षिणां काञउ्चनचारुशंगीं कांस्योपदोहां द्रविणोत्तरीयाम् । धेनुं तिलानां ददतो द्विजाय लोका वसूनां सुलभा भवन्ति,“जो मनुष्य सोनेके सुन्दर सींग बनवाकर और द्रव्यमय उत्तरीय देकर कांस्यमय दुग्धपात्र तथा दक्षिणासहित तिलकी थधेनुका ब्राह्मणको दान करता है, उसे वसुओंके लोक सुलभ होते हैं
vaiśampāyana uvāca |
sadakṣiṇāṃ kāñcanacāruśaṅgīṃ kāṃsyopadohāṃ draviṇottarīyām |
dhenuṃ tilānāṃ dadato dvijāya lokā vasūnāṃ sulabhā bhavanti ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—దక్షిణతో కూడి, బంగారు సుందర కొమ్ములతో అలంకరింపబడిన, కంచు దోహనపాత్రంతో కూడిన, విలువైన ఉత్తరీయంతో సహితమైన ‘తిలధేనువు’ను బ్రాహ్మణునికి దానం చేసే వానికి వసువుల లోకాలు సులభంగా లభిస్తాయి.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that dāna (charitable giving) should be complete and respectful—accompanied by dakṣiṇā and appropriate supporting gifts—and that such well-formed generosity is a powerful dharmic act producing spiritual merit, here expressed as access to the realms of the Vasus.
Vaiśampāyana, in the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, describes the merit gained by donating a ritual ‘tiladhenu’ (sesame-cow offering) to a Brahmin, specifying the customary components (golden horns, bronze milking vessel, valuable cloth, and dakṣiṇā) and stating the resulting heavenly reward.