Shloka 8
Adhyāya 59: On Giving to the Asker and Supporting the Non-asking (याचक-अयाचक-दाने धर्मः)
क्षत्रियाणामभावाय दैवयुक्तेन हेतुना । सतुतंप्रतिगृहौव पुत्रे संक्रामयिष्यति
kṣatriyāṇām abhāvāya daivayuktena hetunā | sa tu taṃ pratigṛhya uva putre saṅkrāmayiṣyati | ye kṣatriyāṇāṃ saṃhāraṃ kartum daivavaśāt taṃ dhanurvedaṃ gṛhītvā tapasyā-śuddhāntaḥkaraṇo ’sya putre mahābhāge jamadagnau tasya śikṣāṃ dāsyati | bhṛguśreṣṭho jamadagniḥ taṃ dhanurvedaṃ dhārayiṣyati |
క్షత్రియుల నాశనార్థం, దైవసంబంధమైన కారణవశాత్, అతడు ఆ ధనుర్వేదాన్ని స్వీకరించి తన కుమారునికి సంక్రమింపజేయును. తపస్సుతో శుద్ధమైన అంతఃకరణముగల ఆ మహాభాగుడు తన కుమారుడు జమదగ్నికి ఆ ధనుర్వేదాన్ని బోధించును; భృగుశ్రేష్ఠుడైన జమదగ్ని ఆ విద్యను ధరించును.
व्यववन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the transfer of martial knowledge (Dhanurveda) within a moral universe where destiny (daiva) and human agency interact: even powerful skills are transmitted as part of a larger, fated unfolding, and the worthiness of the recipient is marked by inner purification through tapas.
A speaker predicts that, for a divinely driven purpose—specifically the eventual destruction of the Kṣatriyas—someone will receive the Dhanurveda and pass it to his son Jamadagni, who, as a foremost Bhṛgu sage, will preserve and embody that martial knowledge.