Shloka 31
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
जो सब देवताओंको प्रणाम करते हैं, एकमात्र वेदका आश्रय लेते, श्रद्धा रखते और इन्द्रियोंको वशमें रखते हैं वे भी दुस्तर संकटसे छुटकारा पा जाते हैं ।।
yo sarvadevatābhyo namaskurvanti, ekamātra-vedāśrayaṃ labhante, śraddadhānā indriyāṇi ca vaśe kurvanti, te 'pi dustara-saṅkaṭāt pramucyante. tathaiva vipra-pravarān namaskṛtya yata-vratāḥ, bhavanti ye dāna-ratā durgāṇy atitaranti te. nārada uvāca.
నారదుడు పలికెను—సర్వ దేవతలకు నమస్కరించి, ఏకమాత్ర వేదాన్ని శరణు పొందుతూ, శ్రద్ధను నిలుపుకొని, ఇంద్రియాలను వశపరచుకొనువారు కూడా దాటలేనివిగా కనిపించే సంకటాల నుండి విముక్తి పొందుతారు. అలాగే నియమబద్ధ వ్రతాచరణతో, శ్రేష్ఠ బ్రాహ్మణులకు నమస్కరించి వారికి దానమునందు రతులై యుండువారు ఘోర విపత్తులను సైతం దాటిపోతారు.
नारद उवाच
Educational Q&A
Calamities are overcome through a dharmic life: reverence to the divine, reliance on Vedic guidance, faith, and self-control; and, in social-ethical practice, disciplined vows combined with honoring learned brāhmaṇas and giving charity.
In the Anuśāsana Parva’s discourse on dāna-dharma, Nārada instructs that both inner discipline (faith and control of the senses) and outward righteous conduct (respectful salutation and charitable giving to worthy brāhmaṇas) enable one to pass beyond severe dangers.