Shloka 17
विप्रक्षत्रियसम्बाधां वैश्यशूद्रसमाकुलाम् । नैकद्रव्योच्चयवर्ती समृद्धविपणापणाम्,वह पुरी ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य तथा शूद्रोंसे भरी हुई थी। नाना प्रकारके द्रव्योंके संग्रहसे सम्पन्न थी; तथा उसके बाजार-हाट और दूकानें धन-वैभवसे भरपूर थीं
viprakṣatriyasambādhāṁ vaiśyaśūdrasamākulām | naikadravyoccayavartī samṛddhavipaṇāpaṇām ||
భీష్ముడు పలికెను—ఆ నగరం బ్రాహ్మణులు, క్షత్రియులతో కిటకిటలాడుతూ, వైశ్యులు, శూద్రులతోనూ నిండిపోయి ఉండెను. అనేక రకాల వస్తువుల సమాహారంతో సమృద్ధిగా ఉండి, దాని విపణులు, హాట్లు, దుకాణాలు ధనసంపదతో పుష్కలంగా వికసించాయి.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ideal of well-ordered civic life: a city where all four varnas are present and active, and where prosperity arises from the orderly accumulation and exchange of goods. Implicitly, it commends social stability, productive livelihoods, and governance that enables flourishing markets without disorder.
Bhishma is describing a city (puri) as part of his discourse, portraying it as populous and prosperous—crowded with Brahmins and Kshatriyas and teeming with Vaishyas and Shudras, with markets and bazaars richly stocked—setting a scene of material abundance and organized urban life.