Shloka 3
युधिछिर उवाच श्रद्धया परया पूतो यः प्रयच्छेद् द्विजातये । हव्यं कव्यं तथा दानं को दोष: स्यात् पितामह,युधिष्ठिरने पूछा--पितामह! जो केवल उत्कृष्ट श्रद्धासे ही पवित्र होकर ब्राह्मणको हव्य-कव्य तथा अन्य वस्तुका दान देता है, उसे अन्य प्रकारकी पवित्रता न होनेके कारण किस दोषकी प्राप्ति होती है?
yudhiṣṭhira uvāca
śraddhayā parayā pūto yaḥ prayacched dvijātaye |
havyaṃ kavyaṃ tathā dānaṃ ko doṣaḥ syāt pitāmaha ||
యుధిష్ఠిరుడు అడిగాడు— పితామహా! ఎవడు పరమ శ్రద్ధతోనే పవిత్రుడై ద్విజునికి (బ్రాహ్మణునికి) హవ్యము, కవ్యము మరియు ఇతర దానములు ఇస్తాడో, అతనికి ఇతర విధమైన శౌచశుద్ధి లేకపోవడం వల్ల ఏ దోషం కలుగుతుంది?
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma-question: whether inner purity through supreme faith (śraddhā) is sufficient to sanctify acts of giving—especially sacred offerings to gods and ancestors—or whether lack of external/ritual purity still produces a moral or ritual fault.
In the Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Yudhiṣṭhira addresses Bhīṣma as ‘Grandfather’ and asks him to judge the status of a donor who gives havya, kavya, and other gifts to a brāhmaṇa relying primarily on faith, seeking clarification about any remaining दोष (defect) due to other impurities.