Shloka 65
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
मनसापि शिवं तात ये प्रपद्यन्ति मानवा:,विधूय सर्वपापानि देवै: सह वसन्ति ते । “तात! जो मनुष्य मनसे भी भगवान् शिवकी शरण लेते हैं, वे सब पापोंका नाश करके देवताओंके साथ निवास करते हैं
manasāpi śivaṃ tāta ye prapadyanti mānavāḥ | vidhūya sarvapāpāni devaiḥ saha vasanti te ||
వాయువు పలికెను—తాతా! మనసుతో మాత్రమే అయినా శివుని శరణు పొందిన మనుష్యులు సమస్త పాపాలను తొలగించుకొని దేవతలతో కలిసి నివసించుదురు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Sincere inner surrender to Śiva—performed even purely in the mind—has transformative moral power: it purifies one of sin and leads to a divine state of association with the gods. The verse emphasizes intention and inner refuge over mere external ritual.
Vāyudeva is speaking and instructing an addressed listener (“tāta”), praising the efficacy of taking refuge in Śiva. He states the spiritual result: the devotee’s sins are removed and the devotee attains residence among the devas.