Shloka 1636
Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मुण्यं दुर्लभ महत् | तदनन्तर विश्वामित्रजीने कहा
tatprasādān mayā prāptaṃ brāhmaṇyaṃ durlabhaṃ mahat |
విశ్వామిత్రుడు అన్నాడు— “ఆయన కృపవల్లనే నేను మహత్తరమైన, అత్యంత దుర్లభమైన బ్రాహ్మణత్వాన్ని పొందాను. రాజా! నేను క్షత్రియుడిగా ఉన్న రోజులలోనే ‘నేను బ్రాహ్మణుడనవుతాను’ అనే దృఢ సంకల్పం నాకు కలిగింది; ఆ లక్ష్యంతోనే నేను భగవాన్ శంకరుని ఆరాధించాను; ఆయన అనుగ్రహంతో ఈ దుష్ప్రాప్య బ్రాహ్మణత్వాన్ని పొందాను।”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes that lofty spiritual status is not merely inherited but can be attained through firm resolve, disciplined worship/austerity, and—decisively—divine grace; true 'brāhmaṇya' is presented as a rare ethical-spiritual attainment.
Within Vaiśaṃpāyana’s narration, Viśvāmitra recounts to a king that he once lived as a kṣatriya, resolved to become a brāhmaṇa, worshipped Śaṅkara for that aim, and by Śiva’s favor obtained the rare state of brahminhood.