Shloka 161
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
भक्त्या हाुनन्यमीशानं परं देव॑ सनातनम् | कर्मणा मनसा वाचा भावेनामिततेजस:,इसी प्रकार मनुष्योंमें जो प्रधानतः आस्तिक और श्रद्धालु हैं तथा अनेक जन्मतक की हुई स्तुति एवं भक्तिके प्रभावसे मन, वाणी, क्रिया तथा प्रेमभावके द्वारा सोते-जागते, चलते-बैठते और आँखोंके खोलते-मीचते समय भी सदा अनन्यभावसे उन परम सनातनदेव जगदीश्वर शिवका बारंबार ध्यान करते हैं, वे अमित तेजसे सम्पन्न हो जाते हैं तथा जो उन्हींके विषयमें सुनते-सुनाते एवं उन्हींकी महिमाका कथोपकथन करते हुए इस स्तोत्रद्वारा सदा उनकी स्तुति करते हैं, वे स्वयं भी स्तुत्य होकर सदा संतुष्ट होते हैं और रमण करते हैं
bhaktyā hāunanyam īśānaṁ paraṁ devaṁ sanātanam | karmaṇā manasā vācā bhāvenāmitatejasaḥ ||
వాయువు పలికెను—భక్తితో అనన్యభావముతో పరమ సనాతన దేవుడైన ఈశానుని ఉపాసించుడి. కర్మచేత, మనసుచేత, వాక్చేత, భావచేత జగదీశ్వరుడైన శివుని నిరంతరం ధ్యానించువారు అపార తేజస్సుతో సంపన్నులగుదురు. మరియు ఆయన విషయమై వినుచు-వినిపించుచు, ఆయన మహిమను సంభాషించుచు, ఈ స్తోత్రముచే నిత్యము స్తుతించువారు తామే స్తుత్యులై సదా సంతుష్టులై ఆనందించుదురు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion to Śiva—expressed through action, thought, speech, and heartfelt intention—purifies the devotee and yields ‘amita-tejas’, an immeasurable spiritual potency. Continual remembrance, praise, and sharing of His glory are presented as ethical-spiritual disciplines that lead to contentment and inner joy.
In Anuśāsana Parva, Vāyu speaks in praise of Śiva and describes the conduct and fruits of devoted worship: constant meditation in all daily states (waking, sleeping, moving, resting) and ongoing recitation/listening of Śiva’s praises. The passage frames devotion as a lived practice rather than a momentary ritual.