Shloka 20
प्राप्तोडस्मि समये राजन्नग्नीनादाय ते विभो । आचार्य ब्राद्मणांश्वैव ऋत्विजो भ्रातरश्ष मे
prāpto 'smi samaye rājann agnīn ādāya te vibho | ācārya-brāhmaṇāṁś caiva ṛtvijo bhrātaraś ca me ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఓ రాజా! ఓ మహాప్రభూ! నియత సమయమున నేను వచ్చితిని. మీ పవిత్ర అగ్నులను, ఆచార్యులను, బ్రాహ్మణులను, ఋత్విజులను తీసుకొని, నా సహోదరులతో కూడ ఇక్కడికి చేరితిని.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma expressed through ritual responsibility and social-religious order: sacred fires, teachers, Brāhmaṇas, and officiating priests are treated as essential supports of righteous action, and arriving “at the appointed time” underscores discipline and fidelity to one’s commitments.
A speaker reports to the king that he has arrived punctually, bringing the king’s ritual fires and accompanying religious authorities—teachers, Brāhmaṇas, and priests—along with his own brothers, indicating readiness for a rite or a formally sanctioned undertaking.