Shloka 13
अनु त्वां तात जीवन्तु मित्राणि सुहृदस्तथा । चैत्यस्थाने स्थितं वृक्षं फलवन्तमिव द्विजा:
anu tvāṃ tāta jīvantu mitrāṇi suhṛdas tathā | caityasthāne sthitaṃ vṛkṣaṃ phalavantam iva dvijāḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—తాతా! నీ ఆశ్రయంలో నీ మిత్రులు, సుహృదులు జీవించుగాక; పవిత్ర చైత్యస్థానమున నిలిచిన ఫలభరిత వృక్షమున పక్షులు చేరి నివసించునట్లు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A righteous person—especially one in a position of strength—should become a refuge for friends and well-wishers, sustaining them through protection and support, like a fruitful tree that naturally nourishes those who take shelter in it.
Vaiśaṃpāyana uses a vivid simile: as birds gather around a fruit-bearing tree near a sacred shrine, so should the listener’s companions and well-wishers live depending on him—indicating his role as a stable, beneficent support within the moral order.