पुण्यतीर्थ सुसलिलं कुरुक्षेत्रं प्रकीर्तितम् । सिंधूत्तमं तपोदानं जम्बूमार्गमथापि च
puṇyatīrtha susalilaṁ kurukṣetraṁ prakīrtitam | sindhūttamaṁ tapodānaṁ jambūmārgam athāpi ca ||
కురుక్షేత్రం స్వచ్ఛ జలాలతో సమృద్ధమైన పరమ పుణ్యతీర్థమని కీర్తించబడింది; అలాగే శ్రేష్ఠమైన సింధు, తపస్సు-దాన మార్గాలు, జంబూమార్గమూ (స్మరణీయాలు).
भीष्म उवाच
The verse elevates sacred places and dharmic disciplines as means of purification and protection: remembering Kurukṣetra as a puṇyatīrtha and honoring tapas (self-discipline) and dāna (generosity) reinforces a life oriented toward merit and righteousness.
Bhīṣma is reciting a praise/invocation that enumerates holy places and dharmic supports. This line introduces Kurukṣetra and related sacred referents as part of a broader litany meant to sanctify, invoke auspiciousness, and secure protection through remembrance.