Shloka 81
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बहुप्रसाद: सुस्वप्नो दर्पणो<थ त्वमित्रजित् । वेदकारो मन्त्रकारो विद्वान् समरमर्दन:
vāyudeva uvāca | bahuprasādaḥ susvapno darpaṇo 'tha tvamitrajit | vedakāro mantrakāro vidvān samaramardanaḥ ||
వాయుదేవుడు పలికెను— నీవు అపార కృపను ప్రసాదించువాడవు; నీ స్వప్నములు శుభములు; నీవు దర్పణమువలె నిర్మలుడు; నీవు శత్రుజయుడు. నీవే వేదకర్త, మంత్రప్రకాశకుడు, సర్వజ్ఞుడు, సమరభూమిలో శత్రుమర్దకుడు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal of divinity/ideal kingship: compassion toward devotees (bahuprasāda), inner and outer victory over enemies (amitrajit), purity and clarity (darpaṇa), grounding in sacred knowledge (vedakāra, mantrakāra), and the capacity to protect dharma through strength when necessary (samaramardana).
Vāyu is offering a hymn-like praise, stringing together honorific epithets that describe the addressed figure’s benevolence, purity, mastery of Vedic/mantric wisdom, and martial power—typical of Mahābhārata stuti passages that frame a moral-spiritual portrait through names and attributes.