Shloka 51
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
घोरो महातपा: पाशो नित्यो गिरिरुहो नभ: । सहस््रहस्तो विजयो व्यवसायो ह्ातन्द्रित:
ghoro mahātapāḥ pāśo nityo giriruhō nabhaḥ | sahasrahasto vijayo vyavasāyo ’tandritaḥ ||
వాయుదేవుడు పలికెను— “ఆయన ఘోరరూపుడు, మహాతపస్సు గలవాడు; తన శక్తి అనే పాశంతో జీవులను బంధిస్తాడు. ఆయన నిత్యుడు, గిరివాసి, ఆకాశంలా విస్తారుడు. సహస్రహస్తుడు ఆయన విజేత—దృఢనిశ్చయుడు, ఆలస్యరహితుడు.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises a divine figure through ethical-ascetic ideals: enduring tapas, unwavering resolve (vyavasāya), and tireless vigilance (atandrita). It implies that true power is grounded in discipline and steadfastness, not in laziness or wavering intent.
Vāyudeva is describing (eulogizing) a formidable, eternal, mountain-abiding deity with vast, sky-like presence and immense capability (thousand hands), emphasizing his victorious nature and determined, untiring conduct.