Shloka 128
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
त्रिलोचनो विषण्णाड्रो मणिविद्धों जटाधर: । बिन्दुर्विसर्ग: सुमुख: शर: सर्वायुध: सह:
trilocano viṣaṇṇāḍro maṇividdho jaṭādharaḥ | bindur visargaḥ sumukhaḥ śaraḥ sarvāyudhaḥ sahaḥ ||
వాయుదేవుడు పలికెను—ఆయన త్రినేత్రుడు; సంపూర్ణ నిరాకారుడు, అవయవరహితుడు; మణిభూషణాల కోసం చెవులు చీల్చబడినవాడు, జటాధారి. ఆయన ‘బిందు’ మరియు ‘విసర్గ’; సుముఖుడు; ఆయనే శరస్వరూపుడు; సమస్త ఆయుధాలతో సమన్వితుడు; సహనశీలుడు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a devotional-theological vision in which the supreme deity (identified by Śiva-epithets like ‘Trilocana’ and ‘Jaṭādhara’) transcends form yet pervades all forms—including sacred sound-signs (bindu, visarga) and instruments of power (arrow, all weapons). Ethically, it implies that ultimate authority and refuge lie in the formless-yet-immanent divine, beyond mere external appearances.
Vāyu-deva is reciting a litany of names and attributes—an encomium—describing the deity through paradoxical qualities (formless yet adorned, ascetic yet beautiful) and through symbolic identifications with phonetic markers and weapons, emphasizing omnipresence and supremacy.