Shloka 102
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
बहुधा निन्दित: शर्व: शड्कर: शड्करो5धन: । अमरेशो महादेवो विश्वदेव: सुरारिहा
bahudhā ninditaḥ śarvaḥ śaṅkaraḥ śaṅkaro 'dhanaḥ | amareśo mahādevo viśvadevaḥ surārihā ||
వాయుదేవుడు పలికెను— దక్షుడూ అతని పక్షస్థులూ శర్వుని అనేక విధాల నిందించినా, ఆయనే శర్వుడు— ప్రళయకాలంలో సమస్తాన్ని సంహరించువాడు. ఆయనే శంకరుడు— మంగళకరుడు; మళ్లీ శంకరుడే— భక్తులకు ఆనందదాత. ఆయనే ‘అధనుడు’— లోకధనాసక్తి లేనివాడు. ఆయనే అమరేశుడు, మహాదేవుడు, విశ్వదేవుడు, దేవశత్రుహంతకుడు.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Worldly blame does not diminish true greatness: the verse reframes criticism of Śiva by listing his essential qualities—auspiciousness, protection of devotees, renunciation of worldly wealth, cosmic sovereignty, and the upholding of divine order by destroying hostile forces.
Vāyu responds to the context of Dakṣa’s party disparaging Śiva, asserting that despite such censure, Śiva’s established nature and roles remain supreme, expressed through a chain of honorific names (epithets).