Shloka 4
यदि यत्नो भवेन्मर्त्य: स सर्व फलमाप्नुयात् नालभ्यं चोपलभ्येत नृणां भरतसत्तम,भरतभूषण! यदि प्रयत्न करनेपर सफलता मिलनी अनिवार्य होती तो मनुष्य सारा फल प्राप्त कर लेता; किंतु जो वस्तु प्रारब्धवश मनुष्यके लिये अलभ्य है, वह उद्योग करनेपर भी नहीं मिल सकती
yadi yatno bhaven martyaḥ sa sarva-phalam āpnuyāt | nālabhyaṃ copalabhyeta nṛṇāṃ bharata-sattama || bharata-bhūṣaṇa |
యుధిష్ఠిరుడు పలికెను— ఓ భరతశ్రేష్ఠా! కేవలం మానవ ప్రయత్నమే నిర్ణాయకమైతే, మనిషి తప్పక అన్ని ఫలితాలనూ పొందేవాడు. కానీ విధివశాత్తు మనిషికి అలభ్యమైనది, ఎంత కఠినంగా శ్రమించినా లభ్యమవదు.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts human effort (yatna) with destiny (what is alabhya due to prārabdha/daiva): effort is necessary, but it is not omnipotent—some outcomes remain unattainable despite striving, so one should act rightly without assuming guaranteed results.
Yudhiṣṭhira addresses a revered Bharata elder, reflecting on the limits of personal endeavor and the role of destiny, as part of the Anuśāsana Parva’s broader ethical instruction on conduct, responsibility, and acceptance of outcomes.