Shloka 7
अथागम्य महाराज नमस्कृत्य च कश्यपम् | पृथिवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मन:,महाराज! तत्पश्चात् पृथ्वी ब्रह्मतोकसे लौटकर आयी और उन महात्मा कश्यपको प्रणाम करके उनकी पुत्री बनकर रहने लगी। तभीसे उसका नाम काश्यपी हुआ
athāgamya mahārāja namaskṛtya ca kaśyapam | pṛthivī kāśyapī jajñe sutā tasya mahātmanaḥ ||
మహారాజా! ఆ తరువాత భూమి బ్రహ్మలోకంనుండి తిరిగి వచ్చి మహాత్ముడు కశ్యపునికి నమస్కరించి ఆయన కుమార్తెగా నిలిచింది. అప్పటినుండి ఆమెకు ‘కాశ్యపీ’ అనే పేరు వచ్చింది.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic humility and proper relationship: even the Earth is portrayed as honouring a worthy sage through reverence (namaskāra) and accepting a rightful identity (as Kaśyapa’s daughter), suggesting that stability and legitimacy arise from respect for spiritual authority and cosmic order.
Arjuna narrates that the Earth returns, bows to the sage Kaśyapa, and becomes his daughter; consequently she receives the epithet ‘Kāśyapī,’ indicating her association with Kaśyapa.