Shloka 17
ब्राह्मणा: संश्रिता: क्षत्र न क्षत्रं ब्राह्मणाश्रितम् । ख्रिता ब्रह्मोपधा विप्रा: खादन्ति क्षत्रियान् भुवि
arjuna uvāca | brāhmaṇāḥ saṁśritāḥ kṣatra na kṣatraṁ brāhmaṇāśritam | kṣatriyā brahmopadhā viprāḥ khādanti kṣatriyān bhuvi ||
అర్జునుడు అన్నాడు—ఓ క్షత్రియ! బ్రాహ్మణులు క్షత్రియుల ఆశ్రయంతో జీవిస్తారు; కానీ క్షత్రియుడు బ్రాహ్మణుల ఆశ్రయంతో జీవించడు. వేదాధ్యయన-అధ్యాపనను ముసుగుగా చేసుకొని జీవిక నడిపే విప్రులు ఈ భూమిపై నిజానికి క్షత్రియుల నుంచే అన్నం పొందుతున్నారు.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the practical interdependence between social orders and criticizes those who use sacred learning as a mere pretext for livelihood, implying that ethical integrity—not just status or scholarship—matters in dharma.
Arjuna speaks in a discussion on conduct and social duties, pointing out that Brahmins often rely materially on Kshatriya patronage, while Kshatriyas are not portrayed as similarly dependent—framing a critique of exploitative or hypocritical religious livelihood.