Shloka 11
(यह मन्त्र इस प्रकार है--) महान् व्रतधारी वसिष्ठको नमस्कार है
bhīṣma uvāca—(ayaṃ mantraḥ evaṃvidhaḥ)—mahān vratadhārī vasiṣṭhaḥ namaskāryaḥ; vedanidhiḥ parāśaraḥ namaskāryaḥ; viśāla-sarpa-rūpa-dhārī anantaḥ (śeṣanāgaḥ) namaskāryaḥ; akṣayāḥ siddhagaṇāḥ namaskāryāḥ; ṛṣivṛndaṃ namaskāryam; tathā parātparaḥ devādhidevaḥ varadātā parameśvaraḥ namaskāryaḥ; sahasra-mastakaḥ śivaḥ namaskāryaḥ; sahasra-nāma-dhārī bhagavān janārdanaś ca namaskāryaḥ.
ఈ మంత్రం ఇలా జపించబడుతుంది—మహావ్రతధారి వసిష్ఠునికి నమస్కారం; వేదనిధి పరాశరునికి నమస్కారం; విశాల మహోరగరూపుడైన అనంత (శేష)ునికి నమస్కారం; ఇక్కడ నివసించే అక్షయ సిద్ధగణాలకు నమస్కారం; ఋషివృందానికి నమస్కారం; అలాగే పరాత్పరుడైన దేవాధిదేవుడు, వరదాత పరమేశ్వరునికి నమస్కారం। సహస్రమస్తకుడైన శివునికి నమస్కారం; సహస్రనామధారియైన భగవాన్ జనార్దనునికి నమస్కారం।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse models dhārmic devotion through humility and reverence: one begins sacred practice by honoring realized sages, perfected beings, and the Supreme Lord. It also conveys an inclusive vision in which Śiva and Janārdana are both praised as cosmic, supreme manifestations.
Bhīṣma is reciting the wording of a mantra. The mantra is a sequence of salutations (namaskāras) addressed to eminent ṛṣis (Vasiṣṭha, Parāśara), cosmic beings (Ananta/Śeṣa, Siddhas), the community of seers, and finally to the supreme divinity—explicitly invoking both Śiva and Janārdana.