Shloka 41
वृषाही वृषभो विष्णुर्वषपर्वा वृषोदर: । वर्धनो वर्धमानश्व विविक्त: श्रुतिसागर:,२५६ वृषाही-द्वादशाहादि यज्ञोंको अपनेमें स्थित रखनेवाले, २५७ वृषभः-भक्तोंके लिये इच्छित वस्तुओंकी वर्षा करनेवाले, २५८ विष्णु:-शुद्ध सत्त्वमूर्ति, २५९ वृषपर्वा- परमधाममें आरूढ़ होनेकी इच्छावालोंके लिये धर्मरूप सीढ़ियोंवाले, २६० वृषोदर:-अपने उदरमें धर्मको धारण करनेवाले, २६१ वर्धनः-भक्तोंको बढ़ानेवाले, २६२ वर्धमान:- संसाररूपसे बढ़नेवाले, २६३ विविक्तः-संसारसे पृथक् रहनेवाले, २६४ श्रुतिसागर:- वेदरूप जलके समुद्र
vṛṣāhī vṛṣabho viṣṇur vṛṣaparvā vṛṣodaraḥ | vardhano vardhamānaś ca viviktaḥ śrutisāgaraḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—ఆయన వృషాహీ: ద్వాదశాహాది యజ్ఞములు తనలో నిలిచియుండునట్లు చేసేవాడు; వృషభుడు: భక్తులకు అభీష్టదానములను వర్షించువాడు; విష్ణువు: శుద్ధసత్త్వమూర్తి; వృషపర్వా: పరమధామారోహణం కోరువారికి ధర్మరూప సోపానములను ప్రసాదించువాడు; వృషోదరుడు: తన అంతరంలో ధర్మాన్ని ధారించువాడు; వర్ధనుడు: భక్తులను వికసింపజేయువాడు; వర్ధమానుడు: జగద్రూపంగా విస్తరించువాడు; వివిక్తుడు: సంసారబంధములకు అతీతంగా వేరుగా నిలిచేవాడు; శ్రుతిసాగరుడు: వేదముల సముద్రము.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse praises the Lord through names that link ethics and spirituality: dharma is upheld internally (vṛṣodara), practiced through sacred duty (vṛṣāhī/yajña), and becomes a stepwise path toward the highest goal (vṛṣaparvā). At the same time, the Divine both pervades and sustains the world (viṣṇu, vardhamāna) yet remains untouched by it (vivikta), and is the inexhaustible source of revealed wisdom (śrutisāgara).
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and devotion. Here he recites a sequence of divine epithets (as part of the Viṣṇu-sahasranāma tradition), explaining the Lord’s relationship to sacrifice, Vedic revelation, the moral order, and the devotee’s spiritual ascent.