Shloka 17
Bhīṣma’s Yogic Departure, Royal Cremation, and Gaṅgā’s Lament (भीष्मस्य योगयुक्त्या देहत्यागः, पितृमेधः, गङ्गाविलापः)
पुत्रस्ते सदृशस्तात विशिष्टो वा भविष्यति । महाप्रभावसंयुक्तो दीप्तिकीर्तिकर: प्रभु:,तात! आपको आपके समान अथवा आपसे भी बढ़कर पुत्र प्राप्त हो। वह महान् प्रभावसे युक्त, दीप्तिमान्, कीर्तिका विस्तार करनेवाला और सर्वसमर्थ हो”
putras te sadṛśas tāta viśiṣṭo vā bhaviṣyati | mahāprabhāvasaṃyukto dīptikīrtikaraḥ prabhuḥ ||
తాతా! నీకు నీతో సమానమైనవాడు లేదా నీకన్నా శ్రేష్ఠుడైన కుమారుడు కలుగును. అతడు మహాప్రభావసంపన్నుడు, తేజోవంతుడు, కీర్తిని విస్తరింపజేసేవాడు, సర్వకార్యసమర్థుడు అవును.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames progeny as a continuation—and possible elevation—of one’s virtues and capacities: an ideal son is envisioned as powerful yet radiant in reputation, suggesting that true greatness is measured not only by strength (prabhāva) but also by the ethical glow of fame (kīrti) earned through worthy conduct.
Nārada delivers a boon-like assurance: the addressed person will have a son who matches or surpasses him, characterized by exceptional influence, brilliance, and the ability to expand renown—language typical of prophetic blessings in the Mahābhārata’s didactic contexts.