Shloka 10
Bhīṣma’s Yogic Departure, Royal Cremation, and Gaṅgā’s Lament (भीष्मस्य योगयुक्त्या देहत्यागः, पितृमेधः, गङ्गाविलापः)
अथर्षय: सम्प्रहृष्टा: पुनस्ते कृष्णमब्रुवन् । पुन: पुन: दर्शयास्मान् सदैव मधुसूदन,तदनन्तर वे महर्षि पुनः हर्षमें भरकर श्रीकृष्णसे बोले--“मधुसूदन! आप सदा ही हमें बारंबार दर्शन देते रहें
atha ṛṣayaḥ samprahṛṣṭāḥ punas te kṛṣṇam abruvan | punaḥ punaḥ darśayāsmān sadaiva madhusūdana ||
ఆ తరువాత ఆ ఋషులు ఆనందంతో పరవశులై మళ్లీ కృష్ణునితో అన్నారు—“ఓ మధుసూదనా! మాకు మళ్లీ మళ్లీ దర్శనం ఇవ్వు; ఎల్లప్పుడూ నీ సాన్నిధ్యం కలుగుగాక.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents continual darśana—repeated turning toward and seeking the Lord’s presence—as the highest aspiration of the wise. Joy culminates not in possession or power but in sustained contact with the Divine, which supports dharmic living through remembrance, humility, and devotion.
Nārada narrates that the assembled sages, delighted, address Kṛṣṇa once more and request that He continue to grant them His vision repeatedly and always, expressing their longing for ongoing divine presence.