Shloka 53
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
धारानिनादैर्विहगप्रणादै: शुभैस्तथा बूंहितैः: कुज्जराणाम् | गीतैस्तथा किन्नराणामुदारै: शुभै: स्वनै: सामगानां च वीर,वीर! पर्वतशिखरोंसे झरते हुए झरनोंकी झर-झर ध्वनि, विहंगमोंके सुन्दर कलरव, हाथियोंकी गर्जना, किन्नरोंक उदार (मनोहर) गीत तथा सामगान करनेवाले सामवेदी विद्वानोंके मंगलमय शब्द उस वन-प्रान्तको संगीतमय बना रहे थे
dhārāninādair vihagapraṇādaiḥ śubhais tathā bṛṃhitaiḥ kuñjarāṇām | gītaiś tathā kinnarāṇām udāraiḥ śubhaiḥ svanaiḥ sāmagānāṃ ca vīra vīra |
వీరా! పర్వతశిఖరాల నుంచి జారే జలధారల మర్మరధ్వని, పక్షుల మధుర కిలకిల, ఏనుగుల ఘోష, కిన్నరుల ఉదారమైన మనోహర గీతాలు, అలాగే సామగానం చేసే సామవేద పండితుల మంగళధ్వనులు—ఇవన్నీ ఆ వనప్రాంతాన్ని సంగీతమయంగా చేసాయి.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-religious mood created by śubha (auspicious) sounds: nature’s harmony and Vedic chant together sanctify a place, suggesting that environments shaped by purity, beauty, and sacred speech support dharmic reflection and right conduct.
Vāsudeva describes a forest-region near mountain-peaks as filled with layered sounds—waterfalls, birds, elephants, celestial Kinnara music, and Sāma-chanting—portraying a serene, spiritually charged setting.